Vandaag hoefde er geen wekker gezet te worden en dat was fijn want get was gisteren behoorlijk laat geworden. Na de pizza waren we namelijk weer terug naar Broadway gegaan om nog even te genieten van de live muziek.
Dom, maar we hadden onze tassies thuis gelaten en, heel raar natuurlijk, waar je overdag zo'n beetje overal naaar binnen wordt gesleurd moest je nu opeens overal je ID tonen.
Tja die hadden we dus niet mee.
Kregen van een uitsmijter de tip om gewoon nonchalant naar binnen te wandelen, zolang het maar niet bij hem was. 😆
Mar, dat werkte dus konden we toch ergens naar binnen voor een drankje en muziek. We hebben het tot middernacht volgehouden, extra knap omdat we weer in een andere tijdzone zaten en het hier weer een uur vroeger is dan in Gatlinburg.
De bedden lonkten dus behoorlijk en we lieten ons er uitgeput op neer ploffen. Nou het was vervolgens de rest van de nacht een hele worsteling om in je in een andere houding te werken want de matrassen waren van TRAAGschuim. En volgens Jo hadden er walvissen in gelegen dus de putten waren behoorlijk.
Maar goed, tot zes uur in de put gebleven en toen eruit gekrabbeld om aan de nieuwe dag te beginnen. In de ochtend gingen we naar één van de oudste plaatsjes van Tennessee met de number one voted mainstreet, genaamd Franklin. War we dus al weer mega vroeg waren en de number one mainstreet nog stil was want alles was nog dicht. Gelukkig wel een terrasje gevonden, en geloof me die zie je hier niet veel, om in het zonnetje van koffie, smoothies en muffins te genieten.
Toen de winkeltjes afgestruind die inmiddels open waren, maar ik denk dat ze met number one bedoelde dat het de duurste winkelstraat was want de prijzen waren not amusing.
Toen richting Carnton House, een oude plantation waar één van de bloederigste veldslagen heeft plaatsgevonden van de burgeroorlog.
Gelukkig lag het er nu vredig bij. We zijn er niet in geweest, in de woning dus, want er is dan nu wel geen sprake meer van slavernij maar nog wel van uitbuiterij. Bovendien was het schitterend weer dus hebben we genoten van een rondje battlefield waarbij we zeer toepasselijk een stukje van Pat Bannetars Love is a battlefield hebben gezongen.
Toen werd het hoog tijd om terug naar Nashville te gaan want het was bijna na twaalven.
Ron en ik togen vast richting Broadway en Jo en Peet gingen even naar het appartement omdat Peet aspirine nodig had voor hij zich weer in het feestgedruis kon storten.
Even naar het dakterras gegaan van Nudies maar daar was het echt zo heet, je zit natuurlijk nog dichter bij de zon hé. Bovendien speelde er een heel goed bandje beneden dus snel weer naar beneden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten