On the road again....

Vandaag gingen we Washington verlaten en moesten we dus eerst onze huurauto op gaan pikken. Wel toppie dat de hotel shuttlebus ons netjes bij Dollar afzette ipv bij het vliegveld zelf. Hoefden we niet daar nog weer op een shuttle naar de verhuurbedrijven te stappen.
We waren netjes op tijd bij Dollar en het was rustig dus al snel konden we een auto uit gaan kiezen. Omdat we aardig wat miles gaan maken had ik een mini van gehuurd en het werd een gloednieuwe Chrysler Pacifica, echt nieuw uit de doos, er zat pas 111 mijl op dus dat is alleen het rijden naar de verhuurlocatie geweest.
Het is echt een super de luxe mega grote bak. Het kostte even wat moeite om de achterste rij stoelen neer geklapt te krijgen maar toen dat eenmaal gebeurd was hadden we een zee aan ruimte. Verder zat dus echt alles erop en eraan. Ik had geen navigatie meegehuurd maar die was er wel, net als Sirius (sateliet radio) en bij Jo en mij achterin zitten ook gewoon schermpjes net als in een vliegtuig met spelletjes en al...mochten we ons gaan vervelen ;-)

Om kwart over negen reden we het terrein af, op weg naar de Shenandoah Caverns. Via groupon had ik daar toegangsbewijzen voor geregeld en na een kleine 1,5 uur reden we er al voor.
Eerst even koffie gedaan en toen we daar binnenstapten (ontzettend leuk winkeltje annex koffieshop) zagen we dat de soep van de dag de potato-bacon was. Nou daar hebben we goede herinneringen aan die we zeiden al gelijk dat we na de tocht door de caverns die wel zouden nemen.
Toen we dat tegen Patti zeiden toen ze ons koffie bracht zei ze dat ze dan gelijk ermee aan de slag zou gaan want hij moest nog gemaakt worden.
Aangezien de tocht door de grotten een uur zou duren ging ze dat wel redden gaf ze aan.
Toen dus de caverns in. Dit zijn de enige grotten in Virginia waar je met een lift naar beneden gaat. Dat was wel prettig ;-) Toen we uit de lift stapten was het al gelijk een wauw momentje, en eigenlijk hadden we er dar vervolgens nog velen van. Bizar dat zoveel meter onder de grond zo iets moois zich heeft gevormd over de tijd van miljoenen jaren. De gids vertelde dat het 100 jaar duurde om een cm stalagtiet te vormen. Nou, er hingen dar HEEL grote :)

Na een uurtje van de ene naar de andere "kamer" te zijn geleid kwamen we weer bovengronds en konden we aanschuiven voor de soep die niet teleurstelde.

Na de lunch gingen we op zoek naar de Skyline Drive maar uhm, dat lukte niet geheel en al, of beter gezegd, geheel niet. Maar, gelukkig vonden we de ingang van de Blue Ridge Parkway wel ;-)
Ervoor hadden we ook nog even de Natural Chimneys bewonderd, de naam geeft al aan wat het voor moest stellen ;-)

Toen dus op weg naar de Blue Ridge Parkway

Daar hebben we een stukje overheen gereden maar omdat we nog een behoorlijk end moesten en het al best laat werd zijn we er na een tijdje vanaf gegaan om de snellere interstate te nemen naar Roanoke.
Hier slapen we 1 nachtje, morgen gaan we door naar de Great Smokey Mountains.

Washington dag twee...

Vanmorgen zowaar iets langer gelegen dan gisteren. Scheelt dat we er ook echt wel een uur later ingingen dan de avond ervoor ;-)
Wederom hadden we weer lekker gegeten bij Texas Roadhouse en het plan was om nog een kaartje te leggen, maar dat ging ons niet meer lukken.
Hier eerst nog wat foto's van Georgetown van gisteren middag.....

En dan de dag van vandaag. We zaten wel een heel half uur later dan gisteren aan het ontbijt, half zeven, en wederom smaakte ook dat prima. Omdat het Uber-en ons gisteren prima bevallen was ook nu weer eentje besteld. Volgens mij had onze chauffeur net een week ofzo zijn rijbewijs want hij zat bijna met z'n voorhoofd tegen de voorruit en keek niet op of om maar tuurde alleen maar gespannen naar buiten en in zijn spiegels. Maar goed, hij reed ons weer veilig naar het beginpunt van onze planning van vandaag.
Dat was Arlington Cemetery.
We waren er weer erg vroeg maar toch was het er al behoorlijk druk! En dat niet alleen, het was ook verrot koud. Er stond een harde wind en als het zonnetje zich liet zien was het best goed te doen, maar helaas waren er ook heel veel wolken en als die voor de zon zaten was het echt bizar koud. Hoger dan 12 graden heeft de thermometer denk ik niet aangegeven.
Dan is het natuurlijk voor de voetjes erg lekker om in de stoel te zitten maar zonder dekentje wel koud ;-)
Maar er waren een paar dingen die we wilden zien dus met Jo als leider gingen we op pad.
Arlington is in één woord eigenlijk wel te vangen en dat is "overweldigend" of misschien nog beter: "indrukwekkend". Er liggen meer dan 400.000 mensen (en hun familie) begraven die of militair of anderszins hun land dienden.

Wat ik graag wilde zien was het graf van John F. Kennedy. Daar brandt ter nagedachtenis een eeuwige vlam . Verder is het eigenlijk heel sober. Maar het maakt indruk als je daar staat.

Ook het graf van de onbekende soldaat wilden we zien, dat is een stuk groter en daar is ook de wisseling van de wacht...waar we net op tijd voor bij het graf aankwamen.

Ook hier is het vooral indrukwekkend om te zien dat men aan de vraag om de begraafplaats te respecteren allemaal voldoet.
Er liepen heel veel klassen, met kinderen in alle leeftijden, en niemand die zich misdroeg.
Ook is het er ontzettend mooi aangelegd, schitterende bloesembomen en struiken en geen vuilnis of iets op de grond.

Na een uurtje wederom een Uber besteld om ons naar het Witte Huis te rijden en daar aangekomen wilden we even gaan genieten van een bak koffie, ook om weer een beetje op te waremn. Helaas was de koffie niet te banken, maar goed, we waren wel weer op kamertemperatuur en dat is ook wat waard. Toen dus richting het Witte Huis want daar hadden we gisteren geen foto's nog van genomen.
Toen we er recht voor stonden en daar dus mee bezig waren werd opeens echt iedereen gemaand aan de kant te gaan en werd de weg afgezet met politie tape.

Wij vol verwachting wachten op wat er komen ging, zouden we dan mazzel hebben en de President, of iig de Beast voorbij zien komen?
Maar nee hoor, na een stief kwartiertje wachten werd het lint weer gewoon weggehaald. Volgens mij doet die Secret Service dat af en toe gewoon om hun saaie baantje een beetje op te leuken ;-)

Toen op weg naar het Capitool, dat was een fikse tippel dus ik was blij met m'n stoel, gelukkig kwam af en toe de zon er wel even door want het bleef koud.
Maar, als je in DC bent moet je het Capitool natuurlijk wel zien. Het is vooral ook gaaf omdat je het herkent van films en series maar in het echt is het nog net even een paar tandjes grootser.

Inmiddels was het al lang lunch-tijd, maar er was niet echt wat te bekennen in de buurt dus we besloten om dan bij een museum, free wifi, een Uber te bestellen en gewoon lekker naar het hotel te gaan. Maar de plannen wijzigden enigszins toen Peter zag dat het Museum of the Native American er zat. Daar wilde hij, en Jo, wel heen. Ron en ik zijn toen naar het Hirschhorn (moderne kunst) gegaan dat er een paar musea naast lag. Daar een rondje gemaakt en elkaar toen buiten voor het museum weer getroffen en toen een Uber besteld voor terug.
Nou, we troffen het nou helemaal met onze chauffeur, ik post hier maar gewoon even hoe Jo het omschreef in de groeps-app:

[21:12, 29-4-2018] Joke: Sjezus net een uber ritje terug naar hotel gehad om nooit te vergeten hahaha!! Een rastafari uit de bahamas, super leuke gast die gezellig bleef kletsen terwijl die bijna afslag miste en dus gewoon op snelweg stukkie achteruit stak om deze alsnog te halen......
[21:12, 29-4-2018] Joke: Ron zat achterin en die zei dat het gewoon donker werd van een vrachtwagen die achter ons zat.....

:-)

Gelukkig wist hij ons wel heelhuids bij het hotel te droppen. Zijn auto, die hij net 6 dagen had, is er wellicht iets minder goed aan toe want toen hij op de snelweg dus de afslag bijna miste en terugstak en via het verdrijvingsvlak er weer op wilde zaten er een paar mega putten in de weg die hij niet kon mis leggen door de drukte achter ons. (lees; auto's die met een rotvaart aan kwamen rijden) dus we hoorden de onderkant over de weg schrapen.

Nu even alles wat uit de koffer is gehaald terug erin gooien want morgen gaan we de huur auto ophalen bij Dulles Airport en gaan we aan onze roadtrip beginnen!

Washington en het Witte Huis.

Laat ik maar gelijk met het dieptepuntje van vandaag beginnen, hebben we dat maar gehad. We zouden dus om half twee onze tour mogen doen in het Witte Huis en we moesten ons daar een kwartier van te voren melden. Dat betekende achteraan aansluiten in de rij, we waren overduidelijk niet de enigen, en na een kwartier wachten waren wij aan de beurt bij de Secret Service voor onze security check. Peter als eerste en wat bleek....helaas, hij stond niet op de lijst. Vervolgens bleken we dat allemaal niet te staan.
Eerst dachten we nog van ok, we laten de mails met bevestigingen zien en dan komt het wel goed maar, lang verhaal kort, daar lag het allemaal niet aan. Omdat we nog geen 24 uur in the States waren waren we in het systeem nog niet te checken en konden we dus ook niet goedgekeurd worden. Naast ons bleken er nog een aantal Nederlanders te zijn met precies hetzelfde probleem. Er wordt nog getracht om het proces van goedkeuring door de douane te versnellen maar dat mocht niet baten, en dus ging het feest niet door. Balen natuurlijk, maar ja, je doet er erg weinig aan. Toen we aftaaiden en Peter aan de mannen van de Secret Service vroeg om Donald dan maar even namens hem de groeten te doen kreeg hij als respons "we'll make sure to pass them on to President Trump" haha, oops, ze mogen hem zeker geen Donald noemen.

Maar goed, dit was dan ook het enige minpuntje van een verders super dag. We dachten dat wij al vroeg wakker en uit bed waren (kwart voor vijf) maar Jo had om vier uur 's nachts al buiten staan roken, die waren nog eerder al bij de mensen dus.
We zaten dan ook al om 6 uur aan het ontbijt, en wat een prima ontbijt was het zeg...echt wel een van de beste die we ooit hebben gehad....morgen maar even foto's maken.
En toen voor het eerst gebruik gemaakt van Uber, dus we moesten ineens soort van haasten want die reed binnen vijf minuten voor bij het hotel om ons naar Washington centrum te brengen. We lieten ons eruit gooien bij het Lincoln memorial en daar waren we dus al om 08:15 uur. Het was nog mistig maar het beloofde een mooie dag te worden.
Alle memorials en anderzins grote gebouwen liggen redelijk bij elkaar in DC dus we besloten om lopend er vandaag alvast zo veel mogelijk mee te pakken.
Eerst dus het Lincoln Memorial, groots en indrukwekkend, vooral ook de reflecting pools die ervoor liggen. En als je in de verte keek zag je het Washington monument, die mega grote pilaar ;-)

Toen gaan wandelen en onderweg kwamen oa Korean Memorial en WWII memorial.

Bij de laatste vielen we met onze neus in de boter, want er kwam ineens een lading veteranen aan die er werden geëerd. Indrukwekkend hoor, al die oude baasjes , meest in een rolstoel, voorgegaan door vaandeldragers. Wat ons vooral opviel, die worden dus ook echt geëerd en gewaardeerd, heel veel mensen wilden ze een hand geven en er werd ge-applaudiseerd toen ze langskwamen. Uiteraard werd het volkslied live vertolkt door een dame in één of ander kostuum. Wat ik al zei, het was echt indrukwekkend.

Hierna liepen we richting het Witte Huis en langs het Washington monument en inmiddels waren we echt toe aan koffie, maar we zagen niet echt een cafeetje of terrasje. Maar navraag door Ron bij een paar dames bracht ons bij een koffiezaakje waar de koffie verrassend goed was voor Amerikaanse begrippen en toen we erna naar buiten stapten scheen de zon.
Toen op weg naar het museum of Natural history, vooral ook omdat ze daar lockers hebben en we toen nog dachten alles daar achter te moeten laten voor onze witte huis tour (je mag namelijk echt niks mee naar binnen daar behalve je paspoort en mobiel). Ron en Peter zijn naar binnen gegaan en Jo en ik hebben lekker in het zonnetje zitten genieten. Erna nog een ijsje bij een foodtruck haha voor het leuke bedrag van & 7,- per softijsje. Och, dat was altijd nog goedkoper dan de Corona's die we na het mislukte Witte Huis avontuur daar op een terrasje namen. Tja met zulke prijzen ga je ook niet echt je verdriet zitten verdrinken dus hebben we gewoon maar een Uber genomen naar Georgetown. Hele leuke wijk die eigenlijk wel wat Nederlands aandeed. Daar klein stukje gelopen, we hadden er immers al wat kilometertjes opzitten en die gingen we eigenlijk allemaal wel voelen. Bij Don Lobos een late lunch gegeten en toen op zoek naar een paar six packs bier en een fles wijn, drinken we straks de teleurstelling wel weg ;-)

Na Georgetown weer terug naar het hotel, en daar nu even de voetjes rust gunnen. Morgen weer DC in om te zien wat we vandaag nog gemist hebben zoals oa. Arlington Cemetery. Straks gewoon weer lekker naar de Texas Roadhouse maar gezien de late lunch zal het deze keer denk ik geen 16 oz steak worden voor Ronnie ;-)

De reisdag...

Als ik dit tik hebben we de eerste nacht al achter de rug en eigenlijk verbazingwekkend goed geslapen. Het is hier nu net na 5 uur en we gingen om kwart voor negen plat, zelfs Ron kon het niet meer wakker houden. We waren dan ook al vanaf kwart voor 6 wakker en in de benen.

Om 8 uur werden we namelijk opgepikt door de taxi en die was netjes op tijd. Was al even het eerste schrik-moment want het was een gewone auto en we moesten er met z'n vieren, drie koffers, de rolstoel en nog wat handbagage in. Maar wonder boven wonder paste dat gewoon.
Onze chauffeur hiel van doorrijden en omdat het tot de afrit naar Schiphol ook rustig was op de weg en hij zich van de file die daar stond niks aantrok (lees: hij reed er gewoon langs tot het laatste moment en gooide hem er toen tussen) waren we al om 9 uur op Schiphol. Of misschien wilde die man ons wel gewoon zo snel mogelijk kwijt, wat ik me ook wel enigszins kan voorstellen na Ron z'n opmerking. De beste man vroeg namelijk met welke maatschappij we vlogen en ik zei KLM waarop Ron zei"Nee officieel vliegen we niet met KLM maar met DELA airlines....nou. uhm, Ron.....liever niet  :-) (hij bedoelde dus DELTA).
Ook op Schiphol ging het vlot, de anderen waren immers al ingechecked alleen ik moest me melden bij de balie ivm de rolstoel. Maar het was nog niet overdreven druk dus ook dat was snel gebeurd. Toen bewees bij de douane de rolstoel ook al weer zijn nut want we werden langs de drukke rijen gedirigeerd naar de achterste rustige waar je ook nog eens al je spullen die je er normaliter uit moet vissen gewoon in je tas mocht laten zitten en zo waren we om voor half tien al helemaal klaar met alles en zaten we aan de koffie. Lekker hoor!
Omdat we pas om half 1 hoefde te boarden hadden we alle tijd om rustig van koffie te genieten en erna besloot Ron vast de tijd aan te gaan houden van onze bestemming zodat ie een biertje kon nemen ;-)
De tijd ging echt snel en ook bij het boarden mochten we als één van de eersten naar binnen....die Johan had wel gelijk toen hij zei "elk nadeel heb z'n voordeel".
We vlogen met de dreamliner dus op zich zaten we niet verkeerd, we konen on ze benen zeg maar strekken, maar toch duurde de vlucht voor ons allemaal echt lang. Denk dat het ook scheelde dat we gewoon echt overdag vlogen dus een tukkie wilde ook niet lukken en dan is 8 uur gewoon een behoorlijke lange tijd.
We werden wel vermaakt door het jochie, ik schat van een jaar over drie/vier, dat voor ons zat samen met z'n wat oudere zus en moeders. Hij hard een behoorlijk hard stemmetje dus was goed te verstaan en hij zat met een grote koptelefoon op z'n koppie naar z'n eigen muziek te luisteren. Opeens klonk het voor ons "oh jaaaaaa, dit is echt een lekker nummer.." en vervolgens begon hij luidkeels mee te zingen "lang zal hij leven...lang zal hij leven..."  en dat hield hij het hele liedje vo. Even was het stil, een minder goed nummer vermoed ik, en toen klonk het nog enthousiaster "oooh nee, dit is pas een goed nummer" .. In spanning wachtte ik af en hij stelde niet teleur want vol overgave zong hij "berend botje ging uit varen ....." En zo kwamen er nog een paar klassiekers voorbij.Toen bij de landing zijn zus het eng vond prees hij vervolgens zichzelf de hemel in "ik ben wel stoer hoor, ik vind het helemaal niet eng, ik heb het echt goed gedaan hé mams....gaan we nou al weer naar huis? oh nee, met een taxi hé."
Entertainment genoeg dus, ook de laatste films konden we kijken maar na The Dark Tower was ik dat ook wel zat. Ron ontdekte gelukkig dat je ook kon pokeren dus dat hebben we ook nog even zitten doen op ons schermpje.
Maar, het duurde lang en we waren blij toen we om 16 uur plaatselijke tijd voet aan amerikaanse grond zetten.
Even was er wat onduidelijkheid waar ik de rolstoel weer kon oppikken maar dat werd door het grondpersoneel ter plekke  echt super geregeld en toen konden we wederom de mega wachtrij (en ik had op het forum al gelezen over wachttijden van minimaal 1,5-3 uur om door de douane te komen op Dulles) en stonden we na tien minuten rij-wachttijd bij de bagage band en zagen we onze koffers er direct op verschijnen. Alles ging lekker vlot zeg. Helaas zit er dan altijd toch wel wat tegen en toen we dan ook buiten bij de plek aankwamen waar de hotelshuttles je oppikken bleek nou net dat ons hotel niet uit zichzelf reed maar dat die gebeld moest worden en had ik ipv hun boeking die van het laatste hotel uitgedraaid en hadden we buiten natuurlijk geen airport wifi meer en konden we dus hun nummer niet vinden. Toen we dat dachten we gegoogled hadden bleek dat het algemen Hyatt nummer te zijn en hoe ik ook mijn best deed ik kreeg aan de medewerkster maar niet duidelijk gemaakt welk Hyatt hotel we hadden geboekt. Gelukkig kwam er toen een busje van een andere Hyatt vestiging voor rijden en die chaffeur was z vriendelijk om voor ons het hotel te bellen met zijn mobiel. Toen ging alles verder vlot en kwam ons busje na tien minuten voorrijden en zaten we uiteindelijk om kwart over zes in onze kamer. Een mega grote kamer! Met een mega groot en ontzettend lekker bed! En een Texas roadhouse op het terrein! Waar we gisteren avond voor het eerst nou eens de Cactus Blossom op hebben (gefrituurde ui met dip), Ron een steak van 16 oz en Peter en ik ieder van 8 oz en Jo aan de BBQ grilled chicken op hebben en we erna moe maar voldaan om kwart voor negen dus ons bed indoken.

Nu is het inmiddels dus zaterdag en gaan we straks bij Donald op de koffie. Ok, die koffie zullen we niet krijgen maar we mogen het Witte Huis in en dat is natuurlijk al helemaal toppie.
Tot laters dus maar weer!

De route

En jawel, ook dit jaar gaan we weer met Jo en Peet naar Amerika. Deze keer doen we Washington DC in combinatie met de Zuidelijke Staten. Voor ons gedeeltelijk "bekend" terrein, hoewel we nu wel de kroegjes, bars en cafe's in mogen wat in 2010 met de kids echt niet ging en wat in steden als Nashville, Memphis en New Orleans natuurlijk wel een must do is.


Inmiddels zitten we dus op Schiphol, en alles zat echt ontzettend mee. We hadden mega drukte verwacht, en ok, er stond dan wel file op de afrit naar Schiphol maar onze taxi chauffeur reed daar gewoon met een noodvaart langs om hem op het laatste moment er nog even lekker tussen te proppen ;-)
Op Schiphol zelf had de rolstoel weer zo zijn voordelen en werden we overal langs gedirigeerd.
Dus nu mogen we nog drie uurtjes volmaken tot we gaan boarden, niet erg, beter dat dan last minute aan komen rennen.

Nou, morgen staat Washington dus op het programma inclusief een bezoekje aan Donald. Misschien slaan we wel twee vliegen in een klap en zien we Angela (Merkel) ook gelijk :)

Nu genieten van de broodjes ei van Moekie, en een saucijzenbroodje want ook dat is voor ons traditie.

Tot over een paar, lees minimaal tien, uur...dan vanuit Amerika!