Om 8 uur werden we namelijk opgepikt door de taxi en die was netjes op tijd. Was al even het eerste schrik-moment want het was een gewone auto en we moesten er met z'n vieren, drie koffers, de rolstoel en nog wat handbagage in. Maar wonder boven wonder paste dat gewoon.
Onze chauffeur hiel van doorrijden en omdat het tot de afrit naar Schiphol ook rustig was op de weg en hij zich van de file die daar stond niks aantrok (lees: hij reed er gewoon langs tot het laatste moment en gooide hem er toen tussen) waren we al om 9 uur op Schiphol. Of misschien wilde die man ons wel gewoon zo snel mogelijk kwijt, wat ik me ook wel enigszins kan voorstellen na Ron z'n opmerking. De beste man vroeg namelijk met welke maatschappij we vlogen en ik zei KLM waarop Ron zei"Nee officieel vliegen we niet met KLM maar met DELA airlines....nou. uhm, Ron.....liever niet :-) (hij bedoelde dus DELTA).
Ook op Schiphol ging het vlot, de anderen waren immers al ingechecked alleen ik moest me melden bij de balie ivm de rolstoel. Maar het was nog niet overdreven druk dus ook dat was snel gebeurd. Toen bewees bij de douane de rolstoel ook al weer zijn nut want we werden langs de drukke rijen gedirigeerd naar de achterste rustige waar je ook nog eens al je spullen die je er normaliter uit moet vissen gewoon in je tas mocht laten zitten en zo waren we om voor half tien al helemaal klaar met alles en zaten we aan de koffie. Lekker hoor!
Omdat we pas om half 1 hoefde te boarden hadden we alle tijd om rustig van koffie te genieten en erna besloot Ron vast de tijd aan te gaan houden van onze bestemming zodat ie een biertje kon nemen ;-)
De tijd ging echt snel en ook bij het boarden mochten we als één van de eersten naar binnen....die Johan had wel gelijk toen hij zei "elk nadeel heb z'n voordeel".
We vlogen met de dreamliner dus op zich zaten we niet verkeerd, we konen on ze benen zeg maar strekken, maar toch duurde de vlucht voor ons allemaal echt lang. Denk dat het ook scheelde dat we gewoon echt overdag vlogen dus een tukkie wilde ook niet lukken en dan is 8 uur gewoon een behoorlijke lange tijd.
We werden wel vermaakt door het jochie, ik schat van een jaar over drie/vier, dat voor ons zat samen met z'n wat oudere zus en moeders. Hij hard een behoorlijk hard stemmetje dus was goed te verstaan en hij zat met een grote koptelefoon op z'n koppie naar z'n eigen muziek te luisteren. Opeens klonk het voor ons "oh jaaaaaa, dit is echt een lekker nummer.." en vervolgens begon hij luidkeels mee te zingen "lang zal hij leven...lang zal hij leven..." en dat hield hij het hele liedje vo. Even was het stil, een minder goed nummer vermoed ik, en toen klonk het nog enthousiaster "oooh nee, dit is pas een goed nummer" .. In spanning wachtte ik af en hij stelde niet teleur want vol overgave zong hij "berend botje ging uit varen ....." En zo kwamen er nog een paar klassiekers voorbij.Toen bij de landing zijn zus het eng vond prees hij vervolgens zichzelf de hemel in "ik ben wel stoer hoor, ik vind het helemaal niet eng, ik heb het echt goed gedaan hé mams....gaan we nou al weer naar huis? oh nee, met een taxi hé."
Entertainment genoeg dus, ook de laatste films konden we kijken maar na The Dark Tower was ik dat ook wel zat. Ron ontdekte gelukkig dat je ook kon pokeren dus dat hebben we ook nog even zitten doen op ons schermpje.
Maar, het duurde lang en we waren blij toen we om 16 uur plaatselijke tijd voet aan amerikaanse grond zetten.
Even was er wat onduidelijkheid waar ik de rolstoel weer kon oppikken maar dat werd door het grondpersoneel ter plekke echt super geregeld en toen konden we wederom de mega wachtrij (en ik had op het forum al gelezen over wachttijden van minimaal 1,5-3 uur om door de douane te komen op Dulles) en stonden we na tien minuten rij-wachttijd bij de bagage band en zagen we onze koffers er direct op verschijnen. Alles ging lekker vlot zeg. Helaas zit er dan altijd toch wel wat tegen en toen we dan ook buiten bij de plek aankwamen waar de hotelshuttles je oppikken bleek nou net dat ons hotel niet uit zichzelf reed maar dat die gebeld moest worden en had ik ipv hun boeking die van het laatste hotel uitgedraaid en hadden we buiten natuurlijk geen airport wifi meer en konden we dus hun nummer niet vinden. Toen we dat dachten we gegoogled hadden bleek dat het algemen Hyatt nummer te zijn en hoe ik ook mijn best deed ik kreeg aan de medewerkster maar niet duidelijk gemaakt welk Hyatt hotel we hadden geboekt. Gelukkig kwam er toen een busje van een andere Hyatt vestiging voor rijden en die chaffeur was z vriendelijk om voor ons het hotel te bellen met zijn mobiel. Toen ging alles verder vlot en kwam ons busje na tien minuten voorrijden en zaten we uiteindelijk om kwart over zes in onze kamer. Een mega grote kamer! Met een mega groot en ontzettend lekker bed! En een Texas roadhouse op het terrein! Waar we gisteren avond voor het eerst nou eens de Cactus Blossom op hebben (gefrituurde ui met dip), Ron een steak van 16 oz en Peter en ik ieder van 8 oz en Jo aan de BBQ grilled chicken op hebben en we erna moe maar voldaan om kwart voor negen dus ons bed indoken.
Nu is het inmiddels dus zaterdag en gaan we straks bij Donald op de koffie. Ok, die koffie zullen we niet krijgen maar we mogen het Witte Huis in en dat is natuurlijk al helemaal toppie.
Tot laters dus maar weer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten